Samen met cliënten fotocollages maken op Tollerink

Servicepunt vrijwilligerswerk en participatie laat Randstad kennis maken met de psychiatrie en het team van Tollerink heet ze van harte welkom!

De grote blankhouten tafel in de zaal van Tollerink ligt bezaaid het tijdschriften en tientallen kleurige illustraties. Om de tafel heen dertien cliënten die driftig in de Linda of Glamour zitten te bladeren. Zo nu en dan wordt er een pagina uitgescheurd waarvan ze een foto kunnen gebruiken voor een collage.

Soms wordt er rechttoe, rechtaan een foto geknipt en op een groot kartonnen blad geplakt, een ander kiest ervoor om pietepeuterig precies – puntje van de tong uit de mond – een portretje uit te knippen. In de groep zitten drie medewerkers van uitzendbureau Randstad. Zij begeleiden de cliënten bij het samenstellen van de collages.

Het is een gezellige bijeenkomst. Medewerkster Yvonne van de Brake, die deze avond de coördinatie heeft, gaat rond met koffie, thee en koeken. Het is voor de medewerkers van Randstad een avondje vrijwilligerswerk dat valt in de week van de psychiatrie. Randstad heeft van de Dorpsraad van Tollerink een voorstel gekregen om samen collages te maken. Het thema is ‘zichtbaar’. Het idee daarachter is dat zichtbaar wordt gemaakt wat er leeft onder de cliënten  en natuurlijk ook wat er in dit verband bij de mensen van Randstad leeft. Het is een vorm van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Al sinds 1999 organiseert Randstad Zorgt jaarlijks een vrijwilligersdag in de zorg. Daarbij zetten medewerkers uit de hele organisatie zich in voor uiteenlopende projecten in de zorgsector. Een soort NLDoet.

Oude bekende
Omdat aan de grote tafel geen plek meer is, zit de vierde Randstad-medewerker, Arie Timmers apart aan een tafeltje met Richard. Dat geeft hen meteen wat meer de gelegenheid eens lekker bij te praten. Want ze kennen elkaar al jaren. Vijf jaar geleden werkte Arie regelmatig voor de Dimence Groep en ontmoette hij met enige regelmaat Arie. “Ik doe vooral aan deze avond mee om wat terug te doen”, zegt Arie terwijl hij een knipsel op het collagekarton plakt. “En het leuke is: ik kom hier weer oude bekenden tegen, zoals Richard. “Voor de cliënten is het mooi dat zij weer eens kennis maken met mensen van buiten en voor ons als Randstad om eens met hen in contact te komen. Gewoon een leuke uitwisseling.”

Trouwen
Op de hoek van de grote tafel zit Margreet. Ze heeft haar rode wollen jas nog aan. Ze is even binnen komen hobbelen om te kijken wat er zoal gaande is. Op schoot heeft ze haar tas stevig met haar armen omklemd. Opeens valt haar blik op een uitgeknipte en opgeplakte foto van een latino. Een mooie, goedverzorgde man met een ringbaardje. “Ik ben verliefd op hem”, klinkt het duidelijk door het zaaltje. “Ik ga hem ten huwelijk vragen”, laat ze er onmiddellijk op volgen. “Maar dat kan niet. Hij is nu al opgeplakt”, zegt de Randstad-dame, die naast Margreet zit, op meelevende toon. Margreet moet het doen met de foto en rechts daarvan een tekst waar ze het ongetwijfeld mee eens is: ‘Lekker ding’.

Langzaam maar zeker krijgen de zeven collages vorm. En allemaal blijken ze een eigen thema te hebben gekregen. Eentje is vooral gevuld met foto’s en teksten die met vakanties te maken hebben. Landschappen en stadsgezichten. Een ander kent vooral uitingen uit de cosmetica, zoals flessen parfum en bijbehorende magere modellen. Een derde toont het typisch Hollandse verloop van winter naar voorjaar: van stamppot boerenkool met worst naar de bloembollen. En natuurlijk ontbreekt daar het koninklijk paar niet.

Voor de cliënten een geslaagde avond. Ze hebben leuk gewerkt en de collages krijgen een plekje in het hoofdgebouw van Tollerink. En ook de medewerkers van Randstad gaan tevreden naar huis. Ze hebben zonder meer een andere kijk op de psychiatrie gekregen, hoewel nog lang niet alles helemaal duidelijk is voor hen. “Blijven deze mensen hier nu hun hele leven, of gaan ze na een tijdje gewoon weer terug naar huis”, vraagt een van de dames. En direct daarop: “ Wat is nou eigenlijk het verschil tussen een geestelijk gehandicapte en een psychiatrisch patiënt?”

Hoe dan ook, de eerste steen is gelegd. Daarop kan verder worden gebouwd.